Age is an issue of mind over matter. If you don't mind, it doesn't matter.

Beklijvende citaten kunnen overal over gaan, maar in mijn ervaring geeft een verzameling na verloop van tijd het karakter van de verzamelaar weer en dan blijkt het tapijt geweven te zijn met rode draden.

De rode draad van vandaag gaat over oud worden. Wat dus niet gebeurt.

Omdat ik Mark Twain niet zelf meer gelezen heb sinds de middelbare school, heb ik het citaat van de titel van deze blog waarschijnlijk later bij iemand anders gelezen. Ik weet niet meer waar, wat een teken van een verouderend geheugen zou kunnen zijn, maar dát weiger ik in overweging te nemen, daarmee eer bewijzend aan de uitspraak zelf.

Hij is onvertaalbaar, vanwege de woordgrap die met verschillende betekenissen van mind en matter speelt. Gelukkig hoef ik het ook niet te vertalen, want u begrijpt het prima. Dat kan ik veilig zeggen, vandaag de dag. Want dat is wel een groot verschil tussen de wereld van mijn jeugd, een halve eeuw geleden, en de tegenwoordige tijd. Engels was toevallig het enige vak waar ik op school een beetje in uitblonk, en als jongeman door Engeland toerend was me gebleken dat mijn relatief vloeiende beheersing ervan bij de inlanders aldaar enige verbazing afdwong. Het was zo'n vaardigheid, waarvan je niet precies begreep waarom anderen niet net zo goed waren als jij, maar waar je dan intussen jezelf trots voor op de borst kon kloppen. Wat ik dus deed, want zoveel andere opties had ik niet.

Hoe anders is het tegenwoordig. Als ik me op een drukke dag door het winkelcentrum begeef, kom ik legio groepjes jeugdigen tegen die zich onbekommerd in het Engels met elkaar verhouden, en soms betreft het gewoon Nederlanders onderling! Het nieuwe normaal.

Maar we hadden het over leeftijd. Oud worden we, hopelijk, maar je oud voelen? Daar kan ik me niets bij voorstellen. Ja, als dertiger was ik geen twintiger meer, en als vijftiger geen veertiger, maar oud was ik nooit en zeker nu niet.

Wat natuurlijk wel de vraag stelt, wie dat toch is, die mij elke ochtend vanaf de scheerspiegel aankijkt. Het gevoel dat ik daarbij heb, wordt uitstekend weergegeven in de beide volgende citaten, waarvan ik de eerste dan weer wél zelf heb opgedoken van de plek waar het vandaan komt (de bron van Soylent Green, te weten de dystopische roman Make room! Make room!).

Let me tell you, I may look old but that is just because of my age
- Harry Harrison (in Make room! Make room!)

Inside every old man is a young man wondering what the hell happened
- Sir Terry Pratchett