We fret and strut this way and that, and then are heard of no more

Hoewel geenszins een literatuurkenner, voelde ik bij dit citaat onmiddellijk een Shakespeare-vibe. En dat klopt een beetje, blijkt na onderzoek. Het origineel is hier enigszins uit zijn verband getrokken. In MacBeth staat:
Life's but a walking shadow, a poor player
That struts and frets his hour upon the stage
And then is heard no more. It is a tale
Told by an idiot, full of sound and fury,
Signifying nothing.

Het originele "is heard no more" is dus vervangen door "is heard of no more". Beide formuleringen zijn pareltjes. Ik heb niet kunnen achterhalen wie de opzettelijke verbastering heeft bedacht.

Google Translate maakt een puinhoop van de vertaling. Kennelijk niet getraind op zeventiende-eeuws Engels. Maar ChatGpt kwam met een zin die ik erg mooi vind: We draven parmantig rond en maken ons druk, en daarna hoort niemand nog iets van ons.

Een mooie manier om uit te drukken dat we ons leven leven zonder een onuitwisbare indruk achter te laten. Ik zie het als een commentaar op de Geschiedenis: alleen van Belangrijke Personen blijft er iets bewaard, maar van hun miljoenen tijdgenoten weten we niets. Helemaal niets.

De ambitie om door het nageslacht te worden herinnerd zal mijn innerlijke motivering zijn geweest om een boek te schrijven.
- Hé! wat een gewéldig bruggetje weer! Goed hè? Ik word er weleens bang van! -
Je kunt erover lezen in mijn nieuwsbrief. Abonneren staat vrij en is gratis.